ریسک پیش فرض چیست؟

ریسک پیش فرض ریسکی است که وام دهنده در شرایطی که وام گیرنده قادر به پرداخت های لازم برای تعهدات بدهی خود نباشد، متحمل می شود. وام دهندگان و سرمایه گذاران تقریباً در تمام اشکال تمدید اعتبار در معرض خطر نکول قرار دارند. سطح بالاتر ریسک نکول منجر به بازده مورد نیاز بالاتر و به نوبه خود نرخ بهره بالاتر می شود.
نکته های کلیدی

    ریسک پیش فرض ریسکی است که وام دهنده در شرایطی که وام گیرنده قادر به پرداخت بدهی مورد نیاز نباشد، متحمل می شود.
    یک رقم جریان نقدی آزاد که نزدیک به صفر یا منفی است، می تواند نشان دهنده ریسک نکول بالاتر باشد.
    ریسک پیش فرض را می توان با استفاده از امتیازات FICO برای اعتبار مصرف کننده و رتبه بندی اعتباری برای مسائل بدهی شرکت ها و دولت اندازه گیری کرد.
    آژانس های رتبه بندی رتبه های اعتباری شرکت ها و بدهی ها را به درجه سرمایه گذاری یا غیر سرمایه گذاری تقسیم می کنند.

بیشتر بدانید:

درک ریسک پیش فرض

هر زمان که وام دهنده به وام گیرنده اعتبار می دهد، این احتمال وجود دارد که مبلغ وام بازپرداخت نشود. اندازه گیری که به این احتمال نگاه می کند، ریسک پیش فرض است. ریسک نکول تنها شامل افرادی نمی شود که پول قرض می دهند، بلکه برای شرکت هایی که اوراق قرضه منتشر می کنند و به دلیل محدودیت های مالی، قادر به پرداخت سود آن اوراق نیستند. هر زمان که یک وام دهنده اعتبار را تمدید کند، محاسبه ریسک نکول وام گیرنده به عنوان بخشی از استراتژی مدیریت ریسک آن بسیار مهم است. هر زمان که یک سرمایه گذار در حال ارزیابی یک سرمایه گذاری است، تعیین سلامت مالی یک شرکت در اندازه گیری ریسک سرمایه گذاری بسیار مهم است.

ریسک نکول می تواند در نتیجه تغییرات اقتصادی گسترده تر یا تغییرات در وضعیت مالی شرکت تغییر کند. رکود اقتصادی می تواند بر درآمدها و درآمدهای بسیاری از شرکت ها تأثیر بگذارد و بر توانایی آنها برای پرداخت سود بدهی و در نهایت بازپرداخت خود بدهی تأثیر بگذارد. شرکت ها ممکن است با عواملی مانند افزایش رقابت و قدرت قیمت گذاری پایین تر مواجه شوند که در نتیجه تاثیرات مالی مشابهی را به همراه خواهد داشت. واحدها باید درآمد خالص و جریان نقدی کافی برای کاهش ریسک نکول ایجاد کنند.

ریسک پیش فرض را می توان با استفاده از ابزارهای اندازه گیری استاندارد، از جمله امتیازات FICO برای اعتبار مصرف کننده، و رتبه بندی اعتباری برای مسائل بدهی شرکت ها و دولت سنجید. رتبه بندی اعتباری برای مسائل بدهی توسط سازمان های رتبه بندی آماری ملی (NRSROs)، مانند استاندارد اند پورز (S&P)، مودی و رتبه بندی Fitch ارائه می شود.
تعیین ریسک پیش فرض

وام دهندگان عموماً صورت های مالی شرکت را بررسی می کنند و از چندین نسبت مالی برای تعیین احتمال بازپرداخت بدهی استفاده می کنند. جریان نقدی آزاد وجه نقدی است که پس از سرمایه گذاری مجدد شرکت در خود ایجاد می شود و با کسر مخارج سرمایه ای از جریان نقدی عملیاتی محاسبه می شود. جریان نقدی رایگان برای مواردی مانند پرداخت بدهی و سود سهام استفاده می شود. یک رقم جریان نقد آزاد که نزدیک به صفر یا منفی است، نشان می دهد که شرکت ممکن است در تولید وجه نقد لازم برای انجام پرداخت های وعده داده شده دچار مشکل باشد. این می تواند نشان دهنده ریسک پیش فرض بالاتر باشد.

نسبت پوشش بهره نسبتی است که می تواند به تعیین ریسک نکول کمک کند. نسبت پوشش بهره با تقسیم سود شرکت قبل از بهره و مالیات (EBIT) بر پرداخت های دوره ای بهره بدهی محاسبه می شود. نسبت بالاتر نشان می دهد که درآمد کافی برای پوشش پرداخت های بهره وجود دارد. این می تواند نشان دهنده ریسک پیش فرض کمتر باشد.

معیار فوق منعکس کننده درجه بالایی از محافظه کاری است که منعکس کننده هزینه های غیر نقدی مانند استهلاک و استهلاک است. برای ارزیابی پوشش صرفاً بر اساس معاملات نقدی، نسبت پوشش بهره را می توان با تقسیم سود قبل از بهره، مالیات، استهلاک و استهلاک (EBITDA) بر پرداخت های دوره ای بهره بدهی محاسبه کرد.

برای آشنایی بیشتر با خطر پیشفرض روی لینک زیر کلیک کنید:

https://www.investopedia.com/terms/d/defaultrisk.asp

انواع ریسک پیش فرض

آژانس های رتبه بندی شرکت ها و سرمایه گذاری ها را برای کمک به سنجش ریسک پیش فرض ارزیابی می کنند. امتیازهای اعتباری ایجاد شده توسط آژانس های رتبه بندی را می توان به دو دسته طبقه بندی کرد: درجه سرمایه گذاری و درجه غیر سرمایه گذاری (یا ناخواسته). بدهی های درجه سرمایه گذاری دارای ریسک نکول پایینی در نظر گرفته می شود و عموماً سرمایه گذاران بیشتر به دنبال آن هستند. برعکس، بدهی با درجه غیرسرمایه گذاری بازدهی بالاتری نسبت به اوراق قرضه امن تر ارائه می دهد، اما احتمال نکول به میزان قابل توجهی نیز با آن همراه است.

در حالی که مقیاس های درجه بندی مورد استفاده توسط آژانس های رتبه بندی کمی متفاوت است، اکثر بدهی ها به طور مشابه درجه بندی می شوند. هر انتشار اوراقی که توسط S&P رتبه AAA، AA، A یا BBB داده شود، درجه سرمایه گذاری در نظر گرفته می شود. هر چیزی که دارای رتبه BB و کمتر باشد، درجه غیرسرمایه گذاری در نظر گرفته می شود.

برای یادگیری استراتژی فارکس موفق اینجا کلیک کنید!

امتیاز بدهید :